Het is kwart voor twaalf ’s avonds en de directeur zit nog steeds te prompten. Twaalfde poging, en nu doet dat script eindelijk wat het moest doen. Even een moment van pure voldoening.
Het kwartaalplan waar hij vanochtend aan zou beginnen is nog steeds leeg. Het functioneringsgesprek dat al drie weken vooruitgeschoven wordt ook. Maar dat script werkt.
Wij komen dit steeds vaker tegen bij klanten. Niet bij iedereen, en zeker niet bij de meerderheid. Maar bij de groep die erin gedoken is gaat het hard, en die groep bestaat bijna altijd uit precies de mensen die het duurste uurtarief van het bedrijf hebben.
Waarom het zo lekker werkt
Laten we eerlijk zijn over waarom dit gebeurt, want “gebrek aan discipline” is het niet.
Leidinggeven is een vak waarin je zelden ziet of iets werkt. Je neemt iemand aan en pas over een half jaar weet je of het een goede keuze was. Je verandert een proces en de effecten zie je volgend kwartaal, als je ze al kunt toeschrijven. Je voert een moeilijk gesprek en of het geholpen heeft merk je maanden later.
Prompten is het tegenovergestelde. Je typt iets, je krijgt binnen tien seconden antwoord, je ziet meteen of het beter of slechter is. Het geeft je de terugkoppeling die de rest van je werk je niet geeft. Dat is geen zwakte, dat is hoe mensen in elkaar zitten.
Daar komt bij dat het echt iets oplevert. Een directeur die zelf een paar weken serieus met deze gereedschappen heeft gewerkt, snapt beter wat ze kunnen dan iemand die er alleen over gelezen heeft. Dat inzicht is waardevol en dat moet je niet uitbesteden.
Het probleem begint daarna.
De rekensom
Een senior CTO in Nederland verdient dit jaar tussen de veertien- en achttienduizend euro bruto per maand. Reken vakantiegeld en werkgeverslasten mee en je zit rond de tweehonderdzestigduizend euro per jaar. Deel dat door een realistisch aantal productieve uren, ongeveer achttienhonderd, en je komt op zo’n honderdveertig euro per uur. Ter controle: een interim-CTO rekent in Nederland tussen de honderdvijfenzeventig en driehonderdvijftig euro per uur.
Stel dat er twintig uur per week in prompten gaat zitten. Dat is bij vijfenveertig werkbare weken negenhonderd uur per jaar.
- Negenhonderd uur tegen honderdveertig euro is honderdzesentwintigduizend euro per jaar.
- Dezelfde negenhonderd uur, gedaan door iemand van vijfentwintig dollar per uur, kost ruim twintigduizend euro.
- Zit je op dertig uur per week, dan loopt het verschil op tot ongeveer honderdvijftigduizend euro per jaar.
Dat is geen boekhoudkundige truc. Dat is het salaris van twee volwaardige medewerkers, uitgegeven aan werk dat iemand anders net zo goed kan doen.
Het cijfer dat niemand graag leest
Het Amerikaanse National Bureau of Economic Research ondervroeg in februari dit jaar bijna zesduizend leidinggevenden in de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Duitsland en Australië. Negenenzestig procent van die bedrijven gebruikt inmiddels AI in een of andere vorm. En toen kwam de vraag of het wat opleverde.
Negenentachtig procent zag geen enkele verandering in productiviteit, gemeten als omzet per medewerker.
Daar zijn meerdere verklaringen voor, en niet allemaal even vleiend voor de technologie. Maar één ervan wordt zelden genoemd: als de dure mensen het werk zelf doen, wordt de winst opgegeten door wie hem maakt. Je wint drie uur op een taak en betaalt er vijf in directietijd voor. Op papier ben je efficiënter geworden. Op de rekening niet.
Wat je niet moet uitbesteden
Voor de duidelijkheid, want dit is precies waar dit soort adviezen meestal de mist in gaat.
Je oordeel draag je niet over. Welke problemen de moeite waard zijn, wat goed genoeg is om naar een klant te sturen, waar het bedrijf risico loopt: dat is jouw werk en dat blijft het. Ook de eerste weken waarin je zelf leert wat deze gereedschappen wel en niet kunnen zijn goed besteed.
Wat je wel overdraagt is de uitvoering. Het twaalf keer opnieuw formuleren. Het uitzoeken waarom de uitvoer net niet klopt. Het opschonen, testen en werkend krijgen van wat eruit komt. Dat is echt werk, maar het is geen directiewerk.
Aan wie dan
Aan iemand die dit de hele dag doet en er goed in is geworden. Bij ons heten die mensen AI-Sitters: ontwikkelaars die AI-gegenereerd werk aansturen, nalopen en bijschaven, met de discipline die je bij productiesoftware verwacht. Jij zegt wat er moet gebeuren en beoordeelt wat eruit komt. Zij doen de twaalf iteraties.
Het kostenverschil is groot, maar het is niet het interessantste deel. Het interessantste is wat je terugkrijgt.
Negenhonderd uur
Dat is wat er vrijkomt bij twintig uur per week. Omgerekend ruim een halve fte, van de duurste en best geïnformeerde persoon in het bedrijf.
Dat zijn de klantgesprekken die er niet van komen. De medewerker die al een half jaar wacht op een serieus loopbaangesprek. De strategische keuze die steeds wordt doorgeschoven omdat er geen aaneengesloten uren voor zijn. Het partnerschap waar wel over gepraat wordt maar nooit iets mee gebeurt.
Niets daarvan gaat sneller met een betere prompt. Het gaat alleen sneller als jij er tijd voor hebt.
Even eerlijk kijken
Als je bij het lezen hiervan zat te denken aan je eigen week: tel eens na hoeveel uur er de afgelopen maand in is gegaan. Niet schatten, terugkijken in je agenda en je geschiedenis.
Valt het mee, dan is er niets aan de hand en heb je nu een cijfer om het bij te houden. Valt het tegen, dan weet je precies wat het je dit jaar heeft gekost.
Wij kijken in drie kwartier met je mee naar wat er bij jou in die uren zit, en wat daarvan zinnig over te dragen is. Plan een gesprek van 45 minuten of mail naar contact@3bird.nl.
